บางครั้งเหนื่อย ... ท้อ
เพียงบางข้อความ ... กลับทำให้หลายอย่างสวยงาม ~

คุณคะ ..

ฉันรู้ว่าช่วงนี้คุณเหนื่อย ๆ

จนบางครั้งคุณก็รู้สึกท้อกับสิ่งที่มันเป็นอยู่

เพราะบางอย่างมันก็อยู่นอกเหนือการควบคุมของเรา

การที่เราจะเซ็งจิตกับอะไรก็ตามที่ไม่เป็นไปตามที่เราคิดไว้เป็นเรื่องธรรมดามาก ๆ

แต่ต้องอย่าให้มันมาเป็นทั้งหมดของชีวิต

จนทำให้เราต้องเสียช่วงเวลาดี ๆ ระหว่างวันที่มันกำลังผ่านไปเรื่อย ๆ นะคะ

ทุกเช้าที่คุณตื่นขึ้นมา ..

พระอาทิตย์จะยิ้มทักทายคุณ

ลมจะหอบอากาศดี ๆ มาให้คุณ ก่อนที่มันจะหลบไปนอนกลางวัน

ต้นไม้ในสวนหน้าบ้านค่อย ๆ โตขึ้นวันละนิดจนบางครั้งก็ไม่มีใครได้ทันสังเกต

ทุกเช้าที่คุณตื่นขึ้นมาคุณจะพบว่า ..

คุณมีครอบครัวที่น่ารัก

คุณมีหน้าที่การงานที่มั่นคง

คุณมีเงินสำหรับค่าเดินทาง ค่าอาหาร และมีเงินเหลือพอสำหรับหลาย ๆ อย่างที่คุณอยากได้

คุณจะได้รับการทักทายและรอยยิ้มจากเพื่อนร่วมงาน

ทุกเช้าที่คุณตื่นขึ้นมาคุณจะบอกตัวเองได้ว่า ..

คุณอยู่เพื่อใคร และเพื่ออะไร

ทุกเช้าที่คุณตื่นขึ้นมา ..

ยิ้มให้กระจกหนึ่งที

แล้วผู้ชายในนั้นจะบอกคุณเองว่าคุณเป็นคนที่โชคดีขนาดไหน

ยิ้มไว้ค่ะ

อยากได้กล้องคอมแพคเล็ก ๆ มาไว้ใช้ตั้งนานแล้ว
เพราะบางทีออกไปทำงาน ก็ไม่สามารถพกกล้องใหญ่ ๆ ได้
เลยถือโอกาสซื้อเป็นของขวัญวันเกิดให้ตัวเอง
เลือกไปเลือกมาได้ริโก้อาแปดมา เพราะราคาไม่แพงเกิน + ขนาดพกสะดวก ..

เอ่อ ... ไม่ได้มารีวิวกล้องนะครับ แค่เห่อ ~

สเปคคร่าว ๆ ( มาก ๆ )
เลนส์ 28-200
คอมแพคล้วน ๆ ออโต้ได้อย่างเดียว
อ้อ .. ปรับ WB , ISO , +/- ได้นะ

รูป ๆ
no ps ย่อแล้วทำคมอย่างเดียว

รูปนี้ปรับ WB ครับ

อีกรูป
 

มีคนบอกว่าริโก้เด่นเรื่องมาโคร
อื่อ ... มือต้องนิ่งน่าดูเลยนะเนี่ย รูปนี้ปรับ ISO สูง ๆเพื่อช่วยให้ภาพนิ่งครับ

อ้อมีอีกสองอย่างที่ชอบครับ 

อันนี้ปรับ level จากกล้องได้เลย


อันนี้ปรับ white balance ได้
 

สองฟังค์ชั่นหลังนี่เป็นที่ตื่นตาตื่นใจผมมาก
ก็ D70 มันไม่มีนิ


สรุป
ข้อที่ชอบ
- เล็กดี
- ฟังค์ชั่นมาโครจ่อได้ใกล้ดีครับ
- มุมกว้างพอควร
- อย่างที่บอกชอบตรงสองฟังค์ชั่นนั้นอ่ะ

ข้อที่ขัดใจ
- โฟกัสยากในแสงน้อย
- ซูมดังครืดคราดเหมือนคนท้องเสีย
- แฟลชมันประหลาด ๆ
- วัสดุที่ทำไม่ค่อยดี ตอนนี้กล้องผมมีตำหนิแล้ว ..

โฮกกกกกก



ย้ำ!!! ไม่ได้รีวิวนะ แค่ เห่อ..

ย่างเข้าวัยสามสิบปีสองวันอย่างบริบูรณ์

วันนี้นั่งรถเมล์มาทำงานตามปกติ
และก็ตามปกติเช่นกันกับการนั่งหลับ

ไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชคร้าย
รถเมล์ที่นั่งอยู่ ๆ ก็เกิดกระจกแตกตรงที่ผมนั่งพอดี
โชคดีที่ไม่เป็นไร โชคดีที่หลับตา เลยไม่มีเศษแก้วเข้าตา


~

รักจังวัยสามสิบ

4 สค 2551
น่าจะเป็นเวลาที่ผมอยู่ประเทศญี่ปุ่น

สามปีเต็ม ๆ กับผู้หญิงหนึ่งคนที่เข้ามาในความรู้สึกผม
ผู้หญิงที่ไม่ได้สวยเลิศ
แต่เป็นผู้หญิงที่สวยสุดสำหรับผม

4 สค 2551
ผมคงไม่ได้อยู่อวยพรวันเกิดให้เหมือนสองปีก่อน

แต่ความรู้สึกมันยังเหมือนเมื่อสองปี
ทุกอย่างยังเหมือนเดิม

สุขสันต์วันเกิดนะคะ

... โคตรรักเอ็งเลย

วันที่สามในซาอุ

ลูกค้าที่ผมติดต่อด้วยมีอยู่คนนึงชื่อ Mr.Sunny
ซึ่งผมจะเรียกเป็นไทยว่าพระอาทิตย์ เพื่อไม่ใครเขารู้ตัวเวลานินทา

ซันนีเป็นคนอินเดียที่มาทำงานที่ซาอุ
จริง ๆแล้วคงเหมือนกับหลายที่ ที่คนอินเดียพลุกพล่าน
ผมถามซันนีเล่น ๆว่าทำไมยูถึงตัดสินใจมาทำงานที่นี่
คำตอบที่ได้ .. ทำให้ผมอยากย้ายชีวิตยอมไม่กินหมูมาทำงานที่นี่ตามเลยทีเดียวเชียว
" ยูเชื่อมั้ย ไอได้เงินเดือนเยอะกว่านายกฯ ของอินเดียอีก "

น่าประหลาดใจที่คนที่เจอกันเพียงสองครั้ง จะถูกเชิญให้ไปกินน้ำชาที่บ้าน
บ้านของซันนีเป็นตึกคล้ายอพาทเม้นท์ ไม่ใหญ่โตมาก

ลูกสาววัยเก้าขวบกำลังซน ตื่นเต้นที่เจอกันคนแปลกหน้า

ผมนั่งคุยกับซันนีเรื่องต่าง ๆ ที่ไม่เกียวข้องกับงานเลย
ประเด็นนึงคือเรื่องการแต่งงาน

ชีวิตที่มีใครสักคนมาเดินด้วย คอยอยู่ข้าง ทำให้ความทุกข์บรรเทาจาง ...

ผมนั่งคิดเล็ก ๆในสมองฝั่งซ้าย
แหมมม .. ถ้าลูกสาวเจ้าของบ่อน้ำมันเดินผ่านมา เราจะเข้าไปทักว่ายังไงดีนะ ~

สวัสดีครับ

ตอนนี้ที่ไทยประมาณ เที่ยงคืน
ส่วนที่นี่ก็ประมาณ สองทุ่ม
เวลาต่างกันประมาณ สี่ชั่วโมงครับ

อากาศที่นี้ร้อนตามหลักปกติ
วันนี้ดูมิเตอร์ได้ว่าประมาณ 48 องศาถ้วน

มาประชุมคราวนี้มีการบ้านกลับไปเยอะมาก
ล้วนแต่เรื่องใหญ่ ๆ ทั้งนั้นเลย

เสียดายที่ไม่ได้เอากล้องมา
แสงสวยมากกกก ซับเจ๊คเยอะมากกกก
ไม่เคยเห็นพระอาทิตย์ตกดินที่ดวงใหญ่ ใกล้ ๆ แบบนี้มาก่อน


กลับไปคราวนี้ มีไอเดียโปรเจคส่วนตัวทำอีก
แหะ ๆ ทุกครั้งที่ไปต่างประเทศต้องมีอะไรแบบนี้กลับไป
จนโดนแซวจากแฟนตลอด แหะ ๆ

จบ --

หลายอาทิตย์ก่อนผมนั่งอ่านจดหมายอิเลคทรอนิกส์ของกลุ่มเพื่อนสมัยเรียน ปวช.
ข้อความกล่าวกันถึงเรื่องนัดกินข้าว ท่องเที่ยวตามประสาทั่ว ๆ ไป
ผมมาสะดุดใจกับจดหมายถึงฉบับของไอ้ชัย ...

" เออ .. ตอนนี้เราคงจะไปเที่ยวไหนด้วยไม่ได้นะ แฟนเราท้อง ลูกแฝดด้วย
ปล. เราจะสอนให้ลูกเราพูดเพราะ ๆ ดังนั้นต่อไปนี้เราจะไม่พูดหยาบแล้วนะ "


แสดดดดดด

ผมกับไอ้ชัยถือว่าสนิทกันพอควร จริง ๆ แล้วกลุ่มเพื่อนตอนปวช. ทุกคนค่อนข้างสนิทกัน
อาจเพราะเราเข้ามากรุงเทพในช่วงวัยเด็กเหมือนกัน มาอยู่หอร่วมกัน ได้ทำกิจกรรมหลายอย่างร่วมกัน
ทุกคนแม้จบไปนานแล้วแต่ยังวนเวียน ติดต่อ ไปไหนต่อไหนกันตลอด ..
แต่ผมห่างหายจากการได้ติดต่อกับเพื่อนไปสักระยะ ด้วยเหตุผลหลายอย่าง ที่สามารถยกมาอ้างได้


หลายวันก่อน ตอนที่ผมกำลังนั่งเล่น MSN ผลพลอยได้ใหม่ที่ได้จากการติดอินเตอร์เนท
ไอ้ไฝเพื่อนที่มันพยายามเปลี่ยนชื่อตัวเองเป็นรัชชี่ ได้ทักเข้ามา

" เห้ย กูขอเบอร์มึงหน่อย มีเรื่องด่วนมากกกก"

ความสงสัยที่ทิ้งไว้กับข้อความชวนพิศวง
ปกติเคยมีเพื่อนที่อยู่เมืองนอกแล้วบอกอย่างนี้เหมือนกันตอนที่มันทำผู้หญิงท้อง


เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
" เห้ย มึงโทรไปหาไอ้ชัยหน่อยสิ เมียมันคลอดแล้ว ลูกมันแย่ว่ะ
คนโตหนัก 2 โล คนเล็กหนักโลกว่า ตอนนี้อยู่ห้องไอซียู 
กูคุยกับแม่ง เสียงเครียดน่าดู เห็นว่าต้องดูภายใน 3 วันว่าจะรอดมั้ย "


แม้ว่าตอนเรียนปวช. ในห้องจะมีฝาแฝดสองคู่ แต่มันก็ไม่ดีใจเท่าที่จะมีหลานแฝด
สิ้นเสียงโทรศัพท์ ผมตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดกับหลานแฝดคนแรกของกลุ่ม

" เห้ย เป็นไงวะชัย "

" เออเราไม่เป็นไรมาก แต่ลูกเราดิ อยู่ห้องไอซียู "

เสียงสั่นเคลือที่ดังผ่านโทรศัพท์ฟ้องถึงความกังวลจากปลายสาย
ผมช่วยอะไรไม่ได้มาก ได้แต่ปลอบ แล้วบอกให้มันไปพักผ่อนซะ

หลายวันต่อมา ผมไม่กล้าโทรไปหามัน กลัว ไม่กล้าฟังเหตุการณ์
แต่ยังคอยอ่านจดหมายอิเล็คทรอนิคส์ที่เพื่อนโต้ตอบให้กำลังใจมันอยู่

วันนี้ มีจดหมายตอบจากไอ้ชัยบรรยายขอบออกขอบใจหลายอย่างจากกำลังใจที่เพื่อน ๆให้
จับใจความได้บ้างไม่ได้บ้าง แต่หลัก ๆ ได้ว่าตอนนี้แฟนมันกลับมาอยู่บ้านแล้ว แต่ลูกยังอยู่ที่โรงพยาบาล

อ่านข้อความเสร็จผมกดโทรศัพท์หามัน

" เป็นไงว่ะ "

" เออ ก็ดีขึ้นแล้ว กินนมได้ทางสาย แต่ปอดยังไม่แข็งแรง
หมอบอกต้องอยู่โรงพยาบาลอีกสักพัก บลา บลา บลา .. "

สรุปเรื่องหลานน่าจะจบอย่างแฮปปี้เอนดิ้ง

จบจากการถามสารทุกข์สุขดิบของหลานเสร็จก็ต่อด้วยรุ่นพ่อ
หลังผมบอกเล่าถึงสถานะการณ์ชีวิตปัจจุบัน พร้อมทั้งงานให้ฟัง

" เห้ย นายชอบธรรมชาติมั้ย มาอยู่ที่นี่ได้นะ ตอนนี้บริษัทเรารับคน
เราเป็นคนรับตรง มาได้เลย "

ผมคิดสักครู่ เงินเดือนที่อาจลดลงครึ่งหนึ่งแลกกับความสบายใจ
มันจะคุ้มกันมั้ย แล้วที่ว่าสบายใจมันจะจริงเหรอ..

" เอาไว้ถ้ากูไม่ไหว แล้วเด่วกูไปทำงานด้วยแล้วกัน "

หลังจากจบบทสนทนา ผมมานั่งทำงานต่อ
แม้ว่าใจยังคิดถึงสิ่งที่พูดคุยกัน
แต่ใจยังพะวงเรื่องงานเยอะจริง ไม่รู้ว่าจะทำเสร็จวันนี้หรือเปล่า

วันนี้ตีสี่กว่าแล้ว ผมยังไม่นอน
ทำไมเหรอ ...

ผมนั่งกินทุเรียนอยู่

ผ่านมาจนถึงด่านสุดท้ายแล้วครับ
เหมือนฝันเลยนะครับ ที่ i LOVE friday เรามาได้ถึงจุดนี้

นึกแล้วยังตลกตัวเองกันอยู่เลยครับ
ก่อนเริ่มแข่งยังถ่ายคร่อมกันไม่เป็นเลย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องไปตั้งตรงไหน
หรือแม้กระทั้งตอนแข่งเองก็ตาม ยังงงเลยว่าทำไมกล้องเลื่อนจุดโพกัสไม่ได้
ที่แท้ดันไปกดปุ่มล๊อคเอาไว้  T_T~

ต้องขอบคุณทุกกำลังใจนะครับ ที่ทำให้เรามาได้ถึงจุดนี้
ตอนนี้เรามาไกลมากแล้ว แต่ใช่ว่าปลายทางมันจะแค่นี้นิครับ
มันยังมีต่อ ...

ไปครับ ไปปันหยีกัน แล้วเราจะเอารูปสวย ๆ มาฝาก

Wanna walk with us !!!

ส่งรูปวีครองชนะเลิศเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

ตอนเริ่มแข่งก็ไม่ได้คิดอะไรมาก
แค่อยากลงแข่ง อยากรู้ว่า PF 1 PF2 เป็นอย่างไร
ตอนนี้รู้แล้วครับว่าการถ่ายรูป แบบ มีAssignment มันโหดขนาดไหน
ความตั้งใจอย่างเดียวคงไม่พอ มันมีทั้งเรื่องเวลา งบประมาณ สภาพแวดล้อม อากาศ
เข้ามาเกี่ยวข้อง ถ้าหลายอย่างที่ว่ามันไม่เป็นใจ ความตั้งใจก็ถูกบั่นทอนลงได้

ขอบคุณเพื่อนร่วมทีม เพ่หนุ่ย elvizilla เพ่ตี้ carety ที่ร่วมจมหัวจมท้าย
ยอมสละเวลามาทำอะไรอย่างที่ผมอยากทำ ไม่รู้จะพูดยังไง

ขอบคุณมาก ๆ ครับ



อ้อ ... เส้นทางของเรายังไม่จบนะครับ
ฝาก i LOVE friday ไว้ด้วย
ถ้าได้ไปปันหยี พวกเราจะพยายามเอารูปสวย ๆ มาฝากครับ

^^